17 juli 2007- De geboortedag van Tom

Om een uur of drie 's nachts kreeg Karien ineens weeën. Meteen om de vijf minuten, dus al na een uur mochten we de verloskundige bellen.

Toen de verloskundige kwam bleek tot onze teleurstelling de ontsluiting nul komma nul. Het bleek dat de jongeman zich terug omhoog had geduwd, na weken lang al diep ingedaald te zijn geweest. De weeën waren een poging Tom weer naar beneden te krijgen.

Hierna zijn we lekker onder de douche gaan zitten. De weeën bleven komen en werden wat scherper, wat volgens de verloskundige duidde op ontsluitingsweeën. Om half acht wederom de verloskundige gebeld. De weeën waren, ondanks dat ze wel erg kort waren, wel ontsluitingsweeën.

Inderdaad, om kwart voor acht was er ruim 3 cm ontsluiting. Maar om naar het ziekenhuis te mogen gaan is minimaal 6 cm nodig. Geen probleem.... Tijdens de eerstvolgende wee is de ontsluiting 'een handje geholpen' en mochten we naar het hospitaal.

Op de verloskamer hadden de weeën wisselend resultaat. De laatste centimeter ontsluiting is wederom door de verloskundige geritseld.

Het persen ging (in tegenstelling tot bij Femke à 2,5 uur) behoorlijk soepel: een half uurtje, waarvan twintig minuten puffend. Onze jonge man was geboren!

Net als bij Femke kwam de complicatie. De placenta wilde niet geboren worden, en zat deel nog vast. Hierdoor is er al wel een grote wond in de baarmoeder, zonder dat deze kan samentrekken. Meer dan een liter bloedverlies was het gevolg. Na toedienen van medicatie via het infuus kwam de placenta alsnog, vergezeld van nog een halve liter bloed.

Karien lag er niet meer zo stralend bij, asgrauw en half buiten bewustzijn. Na wat infusen knapte ze weer wat op. Dit grote bloedverlies (1700cc) zorgde ervoor dat Karien in het ziekenhuis moest blijven ter observatie. Dat bleek terecht want die avond is nog besloten tot een bloedtransfusie.

Die avond nog even met Femke bij haar nieuwe broertje op bezoek geweest. Ze vond de baby wel leuk, en wilde hem na het aaien mee naar huis nemen.